ANNELER GÜNÜ VE ELİ ÖPÜLESİ BİR BABA
Adalet arayışında yitip gitmeyen umutlar, yarım kalan hikâyeler.
Nedim ARSLAN
-
Yazıma, insanlığın en derin hakikatlerinden birini hatırlatan o kutlu sözle başlamak istiyorum : “Cennet, annelerin ayakları altındadır.”
Anne… Bacı… Eş… Ve hayatımızın en kıymetli emaneti olan kız çocuklarımız… Hayatın bütün yükünü sevgiyle taşıyan, karşılıksız fedakârlığın adı olan anneler ve kadınlar… Elbette bunlar bu hayattaki en büyük değerlerimiz ve kırmızı çizgilerimizdir.
Ancak ne yazık ki Anneler Günü’nü yalnızca takvimde bir güne sığdırmak, onlara duyduğumuz vefayı ifade etmeye yetmez. 10 Mayıs Anneler Günü, aslında her gün hatırlamamız gereken bir sorumluluğun sembolüdür. Anneler hayattayken kıymetlerini bilmek, onlara hak ettikleri değeri vermek gerekir. Çünkü insan, çoğu zaman kaybettikten sonra değil, yaşarken kıymet bilmelidir. Aksi halde söylenen sözler geride yalnızca bir yankı olarak kalır.
Bu vesileyle, eli ayağı öpülesi tüm annelerimizin ellerinden saygıyla öpüyor, Rabbimden bizleri onların dualarından mahrum bırakmamasını diliyorum.
SADECE ANNELER DEĞİL… ELİ ÖPÜLESİ BABALAR DA VAR
Bugün aynı zamanda bir gerçeği daha konuşmak gerekir: Kız çocukları için gece gündüz demeden emek veren, fedakârlık yapan, sessiz ama güçlü babalar…
Evet, eli öpülesi sadece anneler değildir; evlatlarının geleceği için direnen, onların onurunu, adaletini ve hayatını korumaya çalışan babalar da vardır. Ne yazık ki hem bölgemizde hem de ülke genelinde kadın cinayetleri artarak devam etmektedir. Uzun yıllardır işlenen birçok kadın cinayetinin “intihar” süsü verilerek kapatılmaya çalışılması ise vicdanları yaralamaktadır. Demokratik ve adaletin üstün olduğu ülkelerde herkes için hukuk eşit işlerken, bazı coğrafyalarda bu ilke ne yazık ki eksik kalmaktadır.
Bugün ülkemizin dört bir yanında yaşanan olaylar, yalnızca bireysel trajediler değil, aynı zamanda toplumsal bir adalet sınavıdır. Gülistan Doku, Rojin Kabaiş ve Hasankeyf’te cansız bedeni bulunan Rojhilat Kızmaz gibi isimler… Her biri ardında cevaplanmamış sorular, yarım bırakılmış dosyalar ve dinmeyen acılar bırakmıştır. Bu olayların intihar mı yoksa cinayet mi olduğu sorusu hâlâ net bir şekilde yanıt bulmuş değildir.
İşte tam da bu noktada, eli öpülesi bir babadan söz etmek gerekiyor.
Rojin Kabaiş’in babası Nizamettin Kabaiş…
Kimi zaman bir baba, evladına kol kanat gerer; kimi zaman ise bir baba, evladının ardından adaletin peşine düşer. Nizamettin Kabaiş, günlerce yemeden içmeden kızının akıbetini araştıran, “Benim kızım intihar edecek biri değil” diyerek sesini her platformda yükselten bir babadır.
Aylarca süren mücadelesinde onlarca makama gitmiş, televizyon programlarına katılmış, konuyu her fırsatta gündemde tutmuştur. Uykusuz geceler, bitmeyen bir arayış ve sarsılmaz bir inançla adaletin peşini bırakmamıştır. Hatta Adalet Bakanlığı’na kadar giderek sürecin takipçisi olmuştur.
Bugün sorulması gereken soru şudur: Böyle bir baba, eli öpülmeye layık değil midir?
Kabaiş gibi babaların mücadelesi, sadece bir ailenin değil, toplumun vicdan sınavıdır. “İntihar” süsü verilerek kapatılan her dosya, gerçekte yarım bırakılmış bir adalet hikâyesidir.
Bu nedenle başta yetkili kurumlar olmak üzere yargı mercilerinin, tüm kadın cinayetlerinin aydınlatılması için daha güçlü bir irade ortaya koyması gerekmektedir. Gülistan Doku dosyasında gelinen aşama umut verici olsa da, benzer tüm vakaların aydınlatılması toplumun ortak beklentisidir. Adalet, sadece kadınlar için değil, erkekler için de, herkes içindir. Çünkü adaletin olmadığı yerde güven de, huzur da olmaz.
Unutulmamalıdır ki; bugün adalet dağıtanlara, yarın adalet de lazım olabilir.
